Rozdział
1
CO
SIEJESZ, TO ZBIERASZ. ŚWIADOMOŚĆ
Załóżmy,
że walka podczas decydującej próby potwierdziła, że nie
pozbyłem się jeszcze ludzkich pragnień. Wtedy mój – i Firis –
los byłby podobny do losu Mainina z Kaiful. Ja, zdając sobie sprawę
z grozy takiego wyniku, myślę o tym z większym niepokojem niż Ty,
mój czytelniku. Oznaczałoby to stanie się bratem demonów. W końcu
tylko jedna chwila służenia drugiej stronie może stworzyć wielką
karmę. Oznacza to niewolnictwo. Ale do kiedy? Na wieczność?..
Dopóki materia nie przeminie.
Ale
nie ma całkowitej anihilacji, nie ma śmierci. Jedyna zmiana, jaka
następuje, to zerwanie związku duszy z Duchem i wtedy ten pierwszy
powraca do wielkiego bezosobowego Życia Natury, a drugi do Tego,
który stworzył życie. A kiedy miliony lat później Ojciec
ponownie zgromadzi gorące pierwiastki w mgławicy, w gwiezdnej
plazmie, w światach, słońcach i układach, dusze pierwszych
rebeliantów, pozbawieni indywidualności, ponownie zaczną
inkarnować się w życiu protoplazmatycznym. Stamtąd będą
ewoluować, wznosząc się coraz wyżej i wyżej, przechodząc przez
niezliczone inkarnacje w materialnej wieczności, aż ponownie wpadną
w ludzkie warunki. A potem nadejdzie czas nowej, decydującej próby,
w której trzeba albo zwyciężyć i odziedziczyć ciężko
wywalczone wejście w bezwarunkową egzystencję, albo przegrać i
niczym Syzyf powtarzać tę samą żmudną ścieżkę. Nie ma i nie
może być śmierci dla Ducha, jest tylko śmierć indywidualności.
Rozdział
2
Wreszcie
doszliśmy do doskonałości, zgodnie ze wszystkimi spełnionymi
prawami, wolni od karmy, nieśmiertelni, wolni od potrzeby ponownego
wcielenia. I kontemplując to zwycięstwo, zaśpiewaliśmy pieśń w
odpowiedzi na hymn Synów Bożych, którzy byli naszymi przyjaciółmi.
Życie
się skończyło, ale istnienie dopiero się zaczynało. Paradoks?
NIE. Przez miliardy lat mieliśmy życie, a nie byt, który nie ma
początku ani końca, nie podlega rządom czasu i został dany
każdemu Ego od wieczności. Życie ma swój początek, więc musi
mieć koniec. I ono to ma. Jeśli warunki ostatecznego życia są na
tyle mocne, że wiążą przez wieki, wówczas dusza zbacza ze
swojego Ja na ścieżkę życia i naturalnie dziedziczy śmierć. Ale
jeśli dusza nie poddaje się życiu, ale lgnie do bytu – do
swojego Ja – czy powinna umrzeć? Grzech jest złudzeniem
powodującym odchylenie od bytu w stronę życia, którego cieniem
jest śmierć. Musi umrzeć dusza, która grzeszy i zwraca się w
stronę życia przemijającego i jego warunków.
Przez
jakiś czas Firis i ja nie byliśmy jeszcze w pełni zjednoczeni.
Trzymając się za ręce, powoli szliśmy naprzód, aż usiedliśmy
na brzegu cicho szemrzącego strumienia. A potem powiedziałam: - Mój
bliźniaku, cofnijmy się jeszcze raz do przeszłości, podnieśmy
kurtynę za minione lata i przeczytajmy zapisy w Księdze Życia -
zwierciadle wszystkich wydarzeń, wizji, dźwięków, form,
odbijającym wszystko. To jest dla nas dostępne, bo teraz jesteśmy
wolni od karmy, nieśmiertelni i jedno z Ojcem Stworzenia, widzimy i
wiemy tak jak On wie, bo On jest w nas.
Zastanawialiśmy
się nad scenami z naszego odmiennego życia, nad wszystkim, co
wydarzyło się na Atlantydzie, i znów ujrzałem piękną
księżniczkę Lolix, dla której stałam się ideałem i której los
był tak smutny. Gdzie poszła ta dusza, gdy Mainin zamienił jej
prochy w kamień? W nieśmiertelnych kronikach czytamy, że jej linia
życia przecięła się z naszą. Lolix, która po wcieleniu
Posejdońskim znalazła się w Devachanie, doświadczyła tam
spełnienia swojego marzenia. Potem narodziła się na nowo i jej
linia życia ponownie przecięła moją. Tę kobietę dręczyła
karma, ale udało jej się ją pokonać. W jednym ze swoich wcieleń
była Elżbietą, moją żoną. Jej zbrodnia w Posejdonii została
odpokutowana, podobnie jak moja. Tutaj karma została wypełniona.
Człowiek
porusza się w górę, ku Bogu, także na ślepo, w sposób
nieprzenikniony, instynktowny, tak jak winorośl zwraca się ku
słońcu. Będąc w Sagumie, śmiało zrobiłem krok tak
nieoczekiwany dla wszystkich z wyjątkiem Mendoksa, a potem ponownie
popadłem w nieprzeniknioną ciemność i rozpacz. Ale instynktownie
pozostałem wierny prawu i Elżbiecie, będącej przedmiotem moich
wysiłków, i tak szedłem w górę, aż w końcu osiągnąłem
wyżyny nieśmiertelności. To samo przydarzyło się mojemu alter
ego, Firis. Daleko w dole znajdowały się pustynie życia z jego
pozornie pięknymi owocami – jabłkami Sodomy. Ale nawet ten pył
jest dobry, bo dzięki niemu dusza doświadcza wyżyn.
Posejdon
i wszystkie inne życia zmusiły nas do skosztowania wszystkich
gorzkich owoców, ale tego wymagały długi powstałe na skutek
naszych błędów, gdyż karma jest niezawodnym skarbnikiem. Grzechy
dały początek karmie, która domagała się zapłaty. Płacąc,
wyrzekłem się wszelkich nadziei i szczęścia, zachowując się jak
ktoś, kto na Saharze otwiera swoje żyły, aby ugasić pragnienie
przyjaciela. Odrzuciwszy w ten sposób kusiciela,
straciłem życie i odnalazłem je na nowo.
Jak
wykazały liczne zapisy, karma nie tylko domagała się zemsty, ale
za każdy dobry uczynek, jaki kiedykolwiek popełniłem, wynagradzała
mnie w całości, w każdej jocie. To była opatrzność i
błogosławieństwa życia. Nie ma w tym nic przypadkowego. Jeśli
założymy, że człowiek może umrzeć „w wyniku wypadku”, to
nie możemy być pewni, że jutro znowu nadejdzie noc, a po niej znów
wzejdzie słońce. Ale patrząc na zachód słońca, nie mamy
wątpliwości, że rano wzejdzie słońce. Wszystko – duże czy
małe – jest z góry określone. Nie zawsze poprzednie wcielenie;
czyn popełniony w zeszłym roku, a nawet wczoraj, również z
pewnością przyniesie owoce.
Jednym
słowem, Firis i ja widzieliśmy, że znaczenie lekcji życia kryje
się w słowach „To, co się dzieje, nadchodzi” - w świadomości
prawa przyczyny i skutku. Być może ktoś skrupulatnie zaprotestuje,
że „przypadek istnieje i nie wszystko jest z góry ustalone”.
Nie kłócę się, bo „ci, którzy mają uszy do słuchania”,
zrozumieją mnie. Nie możesz zobaczyć, co kryje się za pasmem
górskim, dopóki nie wejdziesz na wyższy szczyt. Dla doskonalszej
wizji przypadek jest tylko częścią projektu, a nieporządek jest
częścią porządku.
Rozdział
4
UPADEK
ATLANTYDY
Ponownie
skierowaliśmy wzrok na Atlantydę i wiele zrozumieliśmy. Widziałem
przeszłość, ten odległy okres, kiedy sama Ziemia była jeszcze
dzieckiem w kolebce czasu. Atlantydzi – przedstawiciele
najważniejszych ludów prehistorycznych – liczyli prawie trzysta
milionów dusz w samej Posejdonii i jej koloniach. Atl był znany na
starożytnej Ziemi jako Atlan - „Królowa Fal”, a jego lud
nazywano „dziećmi Incala - Słońca”, czyli „dziećmi Boga”…
Jaki upadek czekał wielki kraj ! Teraz tam, gdzie kiedyś stała
Atlantyda, widzę tylko dno niespokojnego oceanu, pokryte mułem i
błotem. I tylko jasnowidz, który zajrzał do kronik astralnych,
może dowiedzieć się, że było to kiedyś siedlisko ludzkie.
I
tak znowu naszym oczom ukazał się obraz i widzieliśmy go tak
wyraźnie, jak kiedyś mogły go kontemplować oczy mojej biednej,
słabej i współczującej osobowości, Tselma. Było to
majestatyczne Caiful, cesarskie miasto, a tam, w oddali, niewiele
ustępujący wielkością samej stolicy, wznosił się Marceus z
wieżami, kominami i wysokimi budynkami - największy z ośrodków
przemysłowych Atlan. Posiadało wiele zakładów i fabryk, które
zaopatrywały całą Posejdonię w vailuki, neimy i inne maszyny i
urządzenia, a także tkaniny, chleb oraz niezliczone artykuły
gospodarstwa domowego i dzieła sztuki. Ponad milion ludzi wracało
do domu po pracy w Vailuks, pokonując w ciągu kilku minut
odległości od pięćdziesięciu do stu mil... A wszystko to miało
zginąć z powodu ludzkich nałogów zaledwie kilkaset lat później!
Tu i ówdzie zauważyłem błysk kanałów doprowadzających wodę z
rzek i strumieni, a także wytwarzanych przez generatory, takie jak
ten, który Tselm miał podczas swoich ostatnich dni w Umaur.
Widzieliśmy
świat tak, jak widział go Tselm: Suern z milionami ludzi; Necropan,
w którym mieszkało ponad dziewięćdziesiąt milionów ludzi;
Europa, będąca wówczas jeszcze krajem niecywilizowanym, zajmująca
zaledwie jedną szóstą swego obecnego terytorium; Azja, też nie
tak rozległa jak obecnie, ale już licząca ponad pół miliona
dusz. Ale najbardziej błyskotliwą i tętniącą życiem
cywilizacją, której chwała mogła konkurować z chwałą
dzisiejszej cywilizacji, była dumna Atlantyda!
Jedenaścieset
milionów ludzi, cywilizowanych i półcywilizowanych, i ta sama
liczba wówczas jeszcze absolutnych barbarzyńców, rozproszonych po
całym kontynencie i wyspach - taki był w ogóle świat Tselmy...
Liczba przedstawicieli rodzaju ludzkiego, a zwłaszcza jego wzrost
gospodarczy w ciągu ostatnich kilku pokoleń przeraża pesymistów.
Ale największy z takich pesymistów, Malthus, nie musiałby się
martwić, gdyby wiedział, że „świat wznosi się i opada, a
słońce zastępuje deszcz”.
Liczba
ludzi na świecie stale się zmienia; Czasem jest ich więcej, czasem
mniej, gdyż niektóre dusze przychodzą na Ziemię z Dewakanu, inne
opuszczają Ziemię i udają się do Dewakanu. Ale teraz, gdy jedna
dusza odchodzi, często przychodzą dwie. I choć wydaje się, że
światowe zasoby dusz mogą się wyczerpać, to zasoby te zawsze będą
przewyższać zapotrzebowanie na nie. Tak to jest zapewnione. Wszakże
od Ojca pochodzi ściśle określona liczba Ludzkich Promieni i tylko
oni posiadają Życie lub będą je kiedykolwiek posiadać. Po prostu
przychodzą i odchodzą, jak przypływy i odpływy, teraz na Ziemi,
teraz w niebie. Dlatego maltuzjanie nie mają się czego obawiać.
Przyjrzeliśmy
się także temu Atl, jaki miał miejsce około trzydzieści wieków
po tym, jak ja, to znaczy Tselm, opuściłem ten kraj i udałem się
do Devachan. Kaiful wyglądał już inaczej – dużo stracił. Nie,
znaczna część materiału, który kiedyś widziały moje ziemskie
oczy, jeszcze nie zniknęła, ale ludzie nie byli już tymi wysokimi,
szczupłymi i szlachetnymi ludźmi, jakich znali Tselm i Anzimi, bo
kiedy rozpoczyna się okres upadku ludzkości, sama natura ludzka
zauważalnie się zmienia na gorsze.
Marceus
– miasto rzemiosła i sztuki – już nie istniało, zniknęło
jeszcze przed kataklizmem. Sztuka nie ucierpiała tak bardzo jak
nauka. Ten ostatni, który wcześniej czerpał wiedzę z tajemniczych
sił natury – z Nawazu, przestał istnieć, statki powietrzne, a
także wiele innych znanych Tselmowi urządzeń, poszły w
zapomnienie i stały się niemal mitem. Nazwy - wspaniałe
bezprzewodowe nadajniki, wokaligrafy, urządzenia do wymiany ciepła
i wytwarzania wody - wszystko to przepadło w nocy czasu. Ale
przeznaczeniem ludzi XX wieku jest ich ponowne odkrycie. „Ten
Dzień” trwa dwieście osiemdziesiąt wieków i wkrótce dobiegnie
końca.
Ale
teraz powinienem zwrócić się do przeszłości, a nie do
przyszłości. Nasiona rozkładu, zasiane w sercach Atlantydów przez
Złego, pana Mainin, dojrzały i wykiełkowały. A potem, kilka
wieków po epoce Walluna i Tselma, rozpoczął się długi, stały
ruch w dół: mężczyźni i kobiety Posejdonii stracili szacunek do
siebie, a strata ta objawiła się we wszystkim i doprowadziła do
zepsucia i rozkładu całego narodu .
To
była jedna z tych faz rozkładu, którą widzieliśmy po raz
kolejny. Naszym oczom ukazał się spektakl – kobieta, na której
twarzy odcisnęło się boskie światło z całą mocą swego
przemieniającego piękna. Jej wątła postać zdawała się należeć
bardziej do nieba niż do ziemi. Luźna szara sukienka powiewała na
wietrze, długie kosmyki ciemnych włosów, nieskrępowane, opadały
jej na ramiona. Jej surowa twarz płonęła współczuciem i
rozpaczą, zmieszaną z cudownym blaskiem wzruszającej, gorącej,
szczerej nadziei, że ktoś usłyszy jej wołanie i opuści ścieżkę,
którą powinna podążać.
Odważnie
rzuciła wyzwanie istniejącemu systemowi, ze złością potępiając
zakorzenione w religii straszliwe krwawe ofiary, udowadniając, że
są one diametralnie sprzeczne ze sprawiedliwością, Bogiem,
człowiekiem i prowadzą do upadku narodu. W tłumie dało się
słyszeć ochrypłe, wściekłe krzyki księży. Głosem, który
wciąż rozbrzmiewa i będzie rozbrzmiewać na zawsze w kronikach
astralnych dla tych, którzy mają uszy zdolne do rozróżniania
takich psychicznych tonów, zawołała ze wzniosłości do zwróconych
do niej twarzy:
„Nieszczęśnicy!
Czy naprawdę myślicie, że Incal przyjmie krew niewinnych zwierząt,
abyście odpokutowali za swoje grzechy? Ktokolwiek tak twierdzi,
kłamie! Incal, Bóg nigdy nie przyjmie niczyjej krwi ani żadnego
symbolu, który stawia niewinnego w miejsce winnego! Hańbicie
Incaliflon i Miejsce Najświętsze, i samo Światło Maxine, kiedy
kapłan umieszcza zwierzę na Kamieniu Theo i wbija mu nóż w serce,
wycina je i wrzuca jak ofiarę do Nieugaszonego Światła. Tak,
Nieugaszone Światło oczywiście natychmiast go pochłania. I
myślisz, że to przynosi satysfakcję Incalowi. Jesteście
potomstwem żmij, wy, kapłani, jesteście szarlatanami i
czarownikami!”
Na
te słowa jeden wściekły Incali schylił się i podniósł ostry
kamień. Obok niego leżały nosze trzymane przez niewolników ze
spuszczonymi głowami. Na noszach, w miękkich jedwabnych poduszkach,
leniwie leżała kobieta, lśniąca okrutnym pięknem -
ucieleśnieniem bezwstydu, była bowiem zupełnie naga, tylko gęste
włosy opadające ciężką falą z jej pięknej głowy ledwo
zakrywały jej nagość. Jednak taki otwarcie obsceniczny wygląd
nikogo nie oburzył; wręcz przeciwnie, głupi i zły tłum wokół
niej wyrażał zmysłowy podziw na wszelkie możliwe sposoby.
Niestety, takie sceny stały się codziennością w ostatnich dniach
Atlasa. Widząc, że kapłan podnosi kamień, kobieta zapytała:
-Co
chcesz zrobić?
„Nic”
– odpowiedział.
Nic?
Cóż,
oczywiście!
Oczywiste
jest, że chcesz rzucić kamieniem w tę prorokinię. Ale czy masz
odwagę to zrobić?
–
Nie mogę jej zająć –
warknął ponuro kapłan.
Jakiś
głos z rozszalałego tłumu krzyczał, że prorokini należy złożyć
w ofierze na Kamieniu Theo, a jej serce oddać Maxine.
-
Słyszysz? Zwykli ludzie i inni kapłani będą po waszej stronie”
– powiedział libertyn. - Rzuć kamieniem, ale nie chybij.
Kapłan
podniósł rękę i rzucił ostrym odłamkiem z całej siły.
Wycelował w skroń dziewczyny, a cios, którego mogłaby uniknąć,
gdyby go przewidziała, trafił celnie. Wróżka krzyknęła z bólu,
splotła ręce, zachwiała się i upadła, spadając z wysokości
dwudziestu stóp na twardy chodnik. Tłum, zamrożony tylko na
chwilę, wydał z siebie pomruk zadowolenia, a ci, którzy stali
bliżej, rzucili się na ofiarę tchórzliwego księdza. Kilka osób
z kasty Incali chwyciło ciało nieszczęsnej kobiety i zaciągnęło
ją za nogi, ręce i włosy w stronę Incaliflon, którego ogromna
piramida była widoczna w pobliżu.
-
Patrzeć! - powiedziała Firis. - Spójrz na pierwszą ofiarę z
ludzi w Kaiful! Przecież zabili mnie, gdy próbowałem powstrzymać
falę występków i zbrodni, w które zaangażował się już
Kościół. Następnie powtórzyłam im przepowiednię Maxine, ale
oni nie posłuchali i mnie zabili. Ta kobieta jest moim wcieleniem,
która przyszła na świat trzy tysiące lat po tym, jak byłeś
Tselmem i rozstałeś się ze mną, gdy byłam Anzimi.
Tymczasem
księża w dziwnym podnieceniu zbrodnią, nie zastanawiając się ani
chwili, umieścili ofiarę, która jeszcze nie odzyskała
przytomności, na Kamieniu Theo. Następnie arcykapłan, zwany
jeszcze Incalise, zstąpił z Miejsca Świętego, które już nim nie
było. Zatrzymał się obok ofiary i zbezcześcił – nie, nie Boga
– Człowieka modlitwą do Wszechmogącego, gdyż Bogu można
zaszkodzić jedynie krzywdząc Człowieka. Następnie zerwał szarą
sukienkę i odsłonił piersi dziewczyny. Uniesione ostre ostrze
błysnęło i uderzył. Ciało ofiary, która odzyskała przytomność,
przebiegło drżenie. A potem zabójca wyrwał drżące serce i
wrzucił je do Nieugaszonego Światła, gdzie zniknęło bez śladu.
A ciało wraz z zakrwawionym ubraniem zostało rozszarpane przez
krwiożerczy tłum.
Krew
zamordowanej kobiety spływa do specjalnie wykonanej wnęki w pobliżu
Kamienia Theo. Kapłani rozcieńczyli ją z winem i w szaleńczym
szale jednym haustem opróżnili złote kieliszki tą mieszanką.
Scena była tak straszna, że poczułem mimowolnie napięcie.
Przecież tą nieszczęsną kobietą, nie, dziewczyną, która oddała
swoje życie w imię zbawienia swego ludu od grzechu, była ta, którą
wiele wieków wcześniej nazywano Anzimi, a teraz Firis, część
mnie. Ale teraz miałam już siłę wybaczyć tę wieloletnią
zbrodnię, bo wiedziałam: przestępcy nie wiedzieli, co czynią. Już
cierpieli z tego powodu i nadal będą bardzo cierpieć, ponieważ
taka jest ich karma.
Kiedy
śmierć, zwyciężczyni wszystkich śmiertelników, zebrała swoje
żniwo w Atli, te dusze, które zasiały grzech i wzbudziły kąkol,
zostały zebrane przez Wielkiego Żniwiarza, a następnie, podczas
następnej inkarnacji, kąkol został ponownie zasiany dobrą
pszenicą. Ale dusze ludzkie musiały wiele razy starannie wybierać,
odchwaszczać i wyrywać chwasty, aż wszystkie zostały
wyeliminowane. Tylko wtedy będą mogli odpokutować za grzechy przed
Bogiem. Wy, przyjaciele, macie jeszcze wystarczająco dużo żyć,
wystarczająco dużo czasu, więc nie marnujcie go!
Po
pierwszej ofierze z ludzi pragnienie krwi, które ludzie zaczęli
okazywać, stało się nienasycone. Teraz żądali śmierci księdza,
który zabił dziewczynę, ponieważ nie przyzwyczaili się jeszcze
do prawa, które Incali właśnie sobie przywłaszczyli – prawa do
składania ofiar z ludzi. Krzyczeli, że ten, który kamieniem zabił
dziewczynę – a podobno nie chcieli, żeby sprawa zaszła tak
daleko – sam powinien umrzeć.
Wściekłość
tłumu narastała, zamieszki wydawały się nieuniknione, gdy nagle
żałosny ksiądz został wypchnięty do przodu, oddając Incali wraz
z dziewczyną w ręce pozostałych. A potem przyszło rozwiązanie.
Arcykapłan odwrócił się, by rzucić w Maxine serce ostatniej
ofiary, ale nagle zachwiał się, jakby uderzony, jego ręka opadła,
serce upadło na podłogę i zdumiony kapłan upadł nieprzytomny.
Wysoki stożek Nieugaszonego Światła
zniknął! Księga Maxine również zniknęła! A na kamieniu
pojawiła się postać ludzka – obraz Syna
Samotności. W lewej ręce trzymał miecz, a w prawej pióro.
I wszyscy usłyszeli głos: „Oto dzień
zagłady przepowiadany wiele wieków temu jest bliski! Wkrótce
słońce nie będzie już widzieć Atlana w drodze, bo morze
pochłonie was wszystkich! Słuchać!"
Potem
groźna wizja zniknęła. Ale Nieugaszone
Światło nie pojawiło się już więcej. Ludzie uciekli,
krzycząc przeraźliwie, zostawiając nieprzytomnego arcykapłana.
Kiedy wiele dni później kilku ciekawskich ludzi w końcu weszło do
Incaliflon, on tam leżał, bo był martwy.
Człowiek ten, chociaż grzeszny, ale posiadał wielką wiedzę,
oczywiście przewyższał wielu swoich współobywateli; on –
czarownik – wiedział, że ma moc i
może powstrzymać upadek Posejdonii, wykorzenić brzydką kpinę
grzechu, która zniewalała naród, ale… I wiedząc to wszystko,
jego dusza, kierowana strachem i rozpaczą, opuściła jego ciało,
aby nigdy nie powrócić.
Osoby
opętane zmysłowością, widząc, że przez kilka kolejnych lat nie
wydarzyło się nic strasznego, stopniowo opadały coraz niżej;
ofiary z ludzi stały się obecnie na porządku dziennym, a żądza,
obżarstwo i pijaństwo stały się jeszcze bardziej niepohamowane. I
głęboka noc niemoralności okryła Posejdonię czarnym baldachimem.
Jeden
mężczyzna, który mieszkał z rodziną w odosobnionym miejscu, nie
brał udziału w ogólnej zbrodni. On i jego żona, jak wszyscy
zwykli ludzie, również nie zawarli konsekrowanego małżeństwa,
ale współżyli zgodnie z zasadą monogamii wyższych zwierząt. To
samo uczynili jego synowie i ich żony. Jednak ani on, ani jego
krewni nie składali krwawych ofiar. A kiedy monarcha ogłosił, że
odtąd nabożeństwa w świątyniach będą sprawowane według nowego
porządku - ze składaniem w ofierze dzieci i kobiet, ludzie ci (byli
gigantycznej postury, każdy w sile był wart tuzina zdeprawowanych
niewolników Raya) ) odmówił wykonania takiego dekretu. Poświęcali
tylko owoce i skarby, ale nie krew.
W
samotności ich ojciec Neptus otrzymał objawienie. Pochodziło od
Synów Samotności (swoją drogą wcale
się nie zmienili, pozostali tacy sami jak wcześniej), ale Neptusowi
wydawało się, że objawienie zostało mu dane przez samego Boga.
Usłyszawszy ponownie przepowiednię o losach Atlantydy, która przez
tyle stuleci była zaniedbywana przez znających ją Posejdonów,
Neptus uznał ją za nową, bardzo poważnie potraktował ostrzeżenie
o zbliżającej się zagładzie Atlasa i zaczął zastanawiać się,
jak ratować siebie.
Po
Veiluxie nie pozostały żadne wspomnienia. Neptus i jego synowie nie
byli wprawnymi budowniczymi, ale kierowali nimi przyjaźni Synowie
Samotności, którzy przybyli w formie astralnej. Z ich pomocą
ci najlepsi mieszkańcy Atlanty rozpoczęli budowę ogromnego statku,
nieporęcznego, ale niezawodnego, na pokładzie którego było
wystarczająco dużo miejsca, aby pomieścić kilka osobników
różnych gatunków pożytecznych zwierząt zamieszkujących Atlę.
Neptus – ignorant – wierzył, że nie ma innych zwierząt poza
tymi, które mu znane, gdyż nic nie wiedział o krainach zamorskich
i prawie nic nie wiedział o prowincjach w Incalii czy Umaurze, gdyż
w tamtym czasie kontakt z nimi prawie już nie istniał. utrzymany.
Sąsiedzi i znajomi naśmiewali się z niego, piętnowali go jako
bluźniercę i uważali jego synów za szaleńców.
Ale
lata mijały, budowa ogromnej arki zbawienia trwała nadal i pewnego
dnia praca została ukończona. Następnie Neptus i jego synowie
zapełnili ładownie statku zapasami i przenieśli na niego zwierzęta
trzymane wcześniej w zagrodach. Nawiasem mówiąc, wiele z tych
zwierząt urodziło się już w niewoli i dlatego zostało oswojonych
- tak długo Neptus wykonywał swoje dzieło, nie wiedząc, kiedy
spełni się straszna przepowiednia. Ostatnie przygotowania
zakończono w samą porę. Zaledwie kilka dni później ziemia się
zatrzęsła, rzeki wylały ze swoich kanałów lub wpadły w ogromne
przepaści, góry rozpadły się, zamieniając się w pagórki i
„pochyliły swoje dumne głowy w doliny”.
Bardzo
blisko statku ratunkowego pojawiła się szczelina, do której
wpłynęła rzeka szeroka na pół mili, która po pięćdziesięciu
milach runęła do oceanu ze strasznym rykiem. Do Neptusa podbiegł
mężczyzna, prosząc o schronienie. Ale Neptus powiedział mu: „Nie,
wcześniej nie wierzyłeś. Mówiłem ci, że ta ziemia powinna
znaleźć się pod wodą, ale wyśmiewałeś mnie. A teraz idź swoją
drogą i powiedz wszystkim, których spotkasz, że Neptus miał
rację.
Ten
horror trwał trzy dni i trzy noce. Śmierć szła po całym kraju,
góry zostały zmiażdżone i opadły w doliny, rzeki niosły
nieskrępowane wody do oceanu. Ale najgorsze miało dopiero nadejść.
Rankiem czwartego dnia spadła taka ulewa, jakby otworzyła się
otchłań nieba, straszliwy grzmot nie ustał ani na chwilę.
Jednakże bramy otchłani, w którą miał utonąć ten kontynent i
duża część innych, jeszcze się nie otworzyły. Miliony ludzi,
którzy jeszcze nie zostali zniszczeni, zgromadziły się na wysokich
miejscach. Ale nadeszła straszna chwila: nagle cała ziemia
zatrzęsła się, jakby przesunęły się jej fundamenty, a potem
ziemia zaczęła pogrążać się w szalonych strumieniach. Razem ze
wszystkim, co miała na sobie, zanurzała się coraz głębiej pod
wodą – jedna, dwie, kilkanaście stóp!
Potem
wydawało się, że wszystko się uspokoiło. I deszcz, i miażdżące
podmuchy wiatru, i ruch w dół – wszystko ustało, jakby po to,
aby ci, którzy pozostali przy życiu, mogli odetchnąć. Przez
dzień, dwa, trzy nic się nie działo. Wyczerpani ludzie, ukrywający
się w nędznych schronieniach, jakie udało im się znaleźć i
które dla siebie przygotowali, odetchnęli z ulgą, mając nadzieję,
że wreszcie skończyły się straszliwe zniszczenia. Ale nie! Ci,
którzy przeżyli te trzy szalone dni, nawet nie zauważyli
pierwszego lekkiego drżenia ziemi, po którym jednym szybkim
szarpnięciem w kierunku śmierci wielki kontynent Atlantydy zatonął
jak kamień. Zatonął nie tylko na kilkanaście stóp, ale na mile.
Stało się to natychmiast, w jednej chwili.
A
Nept? W połowie trzeciego dnia bystre wody uniosły jego statek do
oceanu, a wiatry go uniosły, a w chwili, gdy Atlus wszedł pod wodę,
arka walcząca z burzą znalazła się dwieście mil od tego miejsca.
Nie tylko rodzina Nepta została uratowana. Kilka innych osób,
również zabranych w morze, po kilku tygodniach męczącej wędrówki,
w końcu okrążyło południowy przylądek Afryki i popłynęło na
północny wschód, do zachodniego wybrzeża Umaury.
Również
tutaj straszliwa katastrofa pozostawiła przy życiu tylko garstkę
nieszczęśników. Ale tych kilkuset ocalałych rozmnożyło się z
czasem i założyło rasę, która ponownie zaludniła krainę
odkrytą przez Pizarro wiele wieków później. Ludzie ci nie
składali ofiar z ludzi ani zwierząt, ale podobnie jak Neptus
ofiarowali owoce Incalowi, którego zaczęto nazywać Inką. Teraz
nadali swoim władcom tę nieco zmodyfikowaną nazwę. Część z
tych, którzy przeżyli, udała się dalej na północ i zasiedliła
ziemie, które w naszym tysiącleciu zostały później podbite przez
Hiszpanów Kortezów. Ale ci ludzie nie nauczyli się lekcji i gdy
tylko wylądowali na zdewastowanych brzegach, natychmiast zabili
kobietę w podzięce za swoje zbawienie.
A
co z Neptem? Przez wiele dni jego statek dryfował po spokojnym
morzu, którego spokój zakłócał jedynie szum nieustannie
padającego deszczu. Na koniec arka została przybita do ziemi.
Neptus nie wiedział, że jest w Azji, gdyż był człowiekiem
niewykształconym. Kontynent ten nie ucierpiał tak bardzo jak
pozostałe, jednak powódź dotknęła całą jego zachodnią część.
Wschodnie terytoria Azji, podobnie jak ziemie zwane obecnie Europą i
Ameryką, również nie uniknęły częściowego zanurzenia, gdy
przetoczyła się przez nie gigantyczna fala, wysoka na tysiąc
trzysta stóp, zrodzona tam, gdzie znajdowała się Atlantyda, w
chwili jej połknięcia nad oceanem.
W
tym momencie scena wielkiej powodzi została dla nas zamknięta.
Firis i ja zagłębiliśmy się w studiowanie kronik dotyczących
innych etapów tajemniczej przeszłości. Ale one, choć nie mniej
interesujące, nie pojawią się na tych stronach. Powiem tylko, że
Rey Wallun stał się Mendocusem, Rey Ernon z Suern był teraz z
nami, wcielony jako Mol-Lang. Sohma okazał się Synem Samotności,
którego zabrałem ze sobą na Vaelux z Suern, gdy byłem Tselmem. W
ten sposób splatają się linie naszego życia. Następnie
prześledziliśmy całą drogę zagubionej duszy Mainina: od tych
odległych czasów, kiedy Ziemia jeszcze nie wiedziała o Atli, a był
on po prostu człowiekiem, który wiele zgrzeszył, aż do momentu,
kiedy on, który w końcu stał się sługą Złego.
A
potem, zaglądając w czasy poprzedzające życie Tselma,
zobaczyliśmy wielki kontynent Lemurię, czyli Lemorus. Zobaczyliśmy
duży kamienny dom stojący na trawiastym trawniku w dolinie, nad
którym po zboczach przemierzały stada bydła i niezwykłe wysokie
trójpalczaste konie. Daleko na wschodzie rozciągało się wysokie
pasmo górskie, a za nim rozciągał się wielki ocean. Pomiędzy
domem a górami błyszczała srebrna tafla jeziora. W domu mieszkało
wiele osób, służących jednej kobiecie i jej synowi. Wszystkie
twarze nosiły piętno mroku i krwawego okrucieństwa. Syn kobiety
(Tselm) wydawał polecenia najważniejszemu ze służących. Moją
uwagę przykuł ten niewolnik, obrzydliwy z wyglądu i okrutny,
będący uosobieniem okrucieństwa. Jego skóra wyglądała, jakby
została spalona przez słońce, a dłonie przypominały szponiaste
łapy. Szmaty ledwo zakrywały ciało.
Po
otrzymaniu rozkazu zniknął, ale wkrótce wrócił, popychając
przed sobą dwie związane osoby, najwyraźniej należące do innego
narodu. Jeden z jeńców, giętki, szczupły młody człowiek z
dumnym wyrazem swojej szczupłej twarzy, był wówczas, dwadzieścia
trzy tysiące lat temu, osobą, która jest teraz Sohmą (brat
Firis). Drugą więźniarką była dziewczyna lśniąca wyrafinowaną
urodą, najwyraźniej siostra (Firis) młodego mężczyzny. Na jej
widok, iskrzący się jak węgle spod kudłatych brwi, wściekłe
oczy właścicielki domu rozjaśniły się podziwem. Jego ciężka
sylwetka, szorstka szczęka, potężna szyja i okrągło ogolona
głowa – wszystko zdradzało władczą naturę, przyzwyczajoną do
dowodzenia tłumem dzikusów. Mężczyzna ten wyciągnął rękę,
jakby chciał dotknąć jeńca. Odsunęła się i spojrzała na niego
z królewską pogardą.
-
Ha! Jaki niedotykalna! - powiedział właściciel (Tselm). - Wszystko
w porządku, niedługo się zmienisz.
Skinął
głową głównemu niewolnikowi. Rzucił on młodzieńca na blok
kamienny przypominający ołtarz i związał go. Ale złożony w
ofierze jeniec powiedział stanowczo:
-
Siostro, nie poddawaj się! Lepiej umrzyj!
-
Każ mu się zamknąć! – warknął właściciel (Tselm). Niewolnik
chętnie i szybko odciął młodzieńcowi język.
-
Bestia! - powiedziała dziewczyna właścicielce.
-
Ha! Teraz udowodnię, że tak jest naprawdę” – powiedział z
uśmiechem i sam wbił sztylet w nagą pierś młodzieńca, po czym
wyrwał mu serce i rzucił jeńcowi pod nogi.
Matka
właściciela, kapłanka stojąca obok ołtarza, napełniła szklankę
krwią młodzieńca, zajrzała do niej i powiedziała:
„Bogowie
mówią, że dziewczyna też musi umrzeć”.
-
Czy oni naprawdę tak mówią?.. Ale nawet jeśli taka jest wola
bogów, przysięgam, że nie będę jej posłuszny! – zawołał
właściciel (Tselm). - Nawet jeśli moim żołnierzom grozi śmierć,
a król upadnie!
„Mój
synu” – sprzeciwiła się kapłanka – „nie możesz uniknąć
tej ofiary i pozostać przy życiu”. Tak mówią bogowie.
-
Nie mogę?.. Niech więc bogowie będą zadowoleni. Daj mi swój nóż.
„Wziąwszy sztylet, dotknął ostrego ostrza i zapytał ponownie,
nie odrywając wzroku od ostrza:
„Czy
bogowie nadal tak twierdzą?”
„Tak”
– powiedziała kapłanka.
„Rozwiąż
ją” – rozkazał właściciel (Tselm), kiwając głową w stronę
nieprzytomnej jeńca (Firis). Wykonawszy natychmiast rozkaz, kat
przyłożył ucho do jej piersi, po czym wyprostował się i
uśmiechając się z zadowoleniem, powiedział:
-
Ona nie żyje. O bogowie, przyjmijcie tę ofiarę!
W
następnej chwili otaczający go ludzie zobaczyli, jak nóż
przeleciał nad jego (Tselma) ogoloną głową, a chwilę później
właściciel (Tselm) wbił sobie go w pierś. Tak zginął silny
wojownik, którego serce nie znające miłosierdzia tęskniło za
miłością. „Bogowie muszą dostać krew” – pomyślał i oddał
swoją.
Kim
był on i ta dziewczyna, która umarła ze strachu? Ja (Tselm) i
Firis!
Rozdział
5
CZŁOWIEK
JEST Okrutny DLA OSÓB
I
znowu ukazały mi się sceny z martwej przeszłości. Widziałem
siebie wcielonego w niewolnika, źle karmionego i źle traktowanego,
zawsze głodnego, ale zbyt nieszczęśliwego, by okazać oburzenie.
Potem umarłem z głodu i wtedy w Devachanie znalazłem pozorne
spełnienie moich pragnień.
Potem
miało miejsce moje nowe wcielenie. Zgodnie z prawami karmicznymi,
których nie będę tutaj wyjaśniał, to nowe „ja” żyło w
obfitości, zadowoleniu i obfitości. Ale karma fizyczna nadal mnie
prześladowała: pośród całej tej obfitości zawsze byłem głodny
i leniwy, gdy wymagane było zdecydowane działanie. Ten stan
przerodził się w chorobę. W wyniku „okrucieństwa człowieka
wobec człowieka” (z poprzedniego życia) zachorowałam na raka
żołądka.
Choroba
uwolniła mnie od nieposkromionego apetytu, a sybaryta zabrał się
do dzieła uzdrawiania. Zdając sobie sprawę, że wkrótce czeka
mnie śmierć, zacząłem szukać pocieszenia w religii i udałem się
na pustynię, aby zostać pustelnikiem. Ale życie pustelnika jest
bezużyteczne dla ludzkości. Co więcej, w tym samotnym stanie moja
indywidualność utraciła możliwość rozwijania siły moralnej
poprzez kontakt ze światem.
Potem,
po śmierci, ujrzałem siebie w nowym wcieleniu – tego samego
Tselma, wciąż zbyt słabego duchowo, co umożliwiło mój grzech z
Lolixem. W rezultacie stworzyłem nową karmę, która nabrała mocy
i zakończyła się dopiero kilka lat temu, a jej kara, jak wiadomo,
była znacznie gorsza niż śmierć. Tak, Tselm cierpiał z powodu
smutku, ale jak wiesz, czytelniku, dostępna była dla niego także
radość. Ponieważ każde życie karmiczne składa się ze słońca
i cienia. "Wet za wet"? Tak! Ale także „pocałunek za
pocałunek”.
Rozdział
6
DLACZEGO
ATLANTYDA Umarła
Oglądanie
łańcucha wydarzeń życiowych, jakie miały miejsce na Atlantydzie,
uświadomiło mi, dlaczego wszystkie wspaniałe osiągnięcia
Posejdonii przestały istnieć bez śladu, dlaczego Atlus, który,
mówiąc metaforycznie, trzymał wysoko lampę swojej nauki nad cały
świat, zginął pod wodami, udał się w tajemnicze otchłanie, by
ukryć się przed wiedzą jeszcze bardziej niż cienie Pompejów i
Herkulanum kolejnych wieków.
Oto
historia upadku Atlantydy. W miarę upływu stuleci, które nastąpiły
po panowaniu Walluna – dziesięciu, piętnastu, dwudziestu – kraj
osiągnął znacznie większy dobrobyt w dziedzinie mechaniki, nauki,
a nawet rozwoju fizycznego niż za ery Walluna. Badacze jeden po
drugim dowiadywali się, że to, co wcześniej było możliwe jedynie
za pomocą wynalazków mechanicznych, znacznie łatwiej było
osiągnąć środkami czysto mentalnymi. Odkryli, że można opuścić
ciało fizyczne i poruszać się w ciele astralnym w dowolnym
kierunku, przemieszczając się natychmiastowo, jak prąd
elektryczny, na dowolną odległość, a jednocześnie wykonywać
pewne czynności fizyczne. W rezultacie wszystkie urządzenia –
veilux, neim i tym podobne – zostały niemal zapomniane, podobnie
jak w Suern.
Ale
gdy tylko to się stało, większość mieszkańców Posejdonii
uzależniła się od duchowieństwa, gdyż tylko kilka spośród nich
wielkich umysłów nauczyło się penetrować głębiny nocnej strony
Natury, podczas gdy większość nie posiadała takiej wiedzy. W
następstwie tego władza została nieuchronnie wypaczona; Tylko
nieliczni byli mistrzami, a ludzie mniej zaawansowani od nich nie
mieli do kogo zwrócić się o pomoc w razie potrzeby, gdyż mistrz w
sferze psychiki był niewrażliwy na prawa świata fizycznego.
Nadszedł
dzień, w którym naprawdę „dojrzeją” żniwa w kraju i w
ludziach. Owoc, który spadła na ziemię, nie może być idealny,
ponieważ w jego wnętrzu rozpoczyna się proces gnicia,
rozprzestrzeniający się od rdzenia do skórki i prowadzący do
nieuniknionego końca. Podobnie w Posejdonii – od rdzenia na
zewnątrz – zaczęła się szerzyć korupcja. I takim rdzeniem była
edukacja publiczna. Kiedykolwiek któryś z narodów Ziemi przestaje
kształcić młode pokolenie, zaczyna się jego rozkład. W
Posejdonii tylko nieliczni osiągnęli naprawdę głęboką wiedzę o
siłach natury, a słabo wykształcona większość nie mogła liczyć
na ich dogonienie. I wszyscy przymykali oczy na to, jak wielkie
osiągnięcia tego kraju stopniowo zanikały.
Niecałe
trzydzieści wieków po panowaniu Walluna Posejdonia stała się
kopią Suerna, ale jeszcze bardziej rozłożoną: deprawacja,
chciwość, namiętność i żądza władzy zabójczo chwyciły
największych ludzi, jakich kiedykolwiek znano na ziemi. Kiedy
czytacie w pismach żydowskich o zniszczeniu miast Doliny, nie
podejrzewacie, że jest to relacja o losie Marceusa i Terny,
zmiecionych przez siły Nawaza, sposób rządzenia, jaki zastosowali
mieszkańcy Atla zapomniał. Ich zagłada była zapowiedzią zagłady
całego kontynentu dziewięć wieków później. Tak, Posejdonia
wzniosła się na wysokość niewyobrażalną nawet dla najdzikszych
naukowych fantazji współczesnego świata, po pewnym cyklu wyrosła,
rozkwitła i zgniła.
Ameryka
to Posejdonia, która powróciła, odrodziła się i zobaczy, jak jej
naukowe umysły powtarzają przeszłe osiągnięcia, ale na wyższym
poziomie. Kiedy miną wieki, ponownie ujrzy kolejne wcielenia tych
dusz, które były dumą Atlasa. Ale to doprowadzi do lepszego
rezultatu, ponieważ Ameryka rozwinęła już ten element duszy,
który, gdy jej ludzie byli Posejdonami, dopiero zaczynał się
wyłaniać. Kraj stanie się zamożny, a potem, w pełni swoich dni,
doświadczy upadku. Stanie się to jednak nie wcześniej niż za
czterdzieści i pół wieku.
Rozdział
7
TRANSFORMACJA
Mógłbym
przytoczyć jeszcze wiele scen z poprzednich wcieleń, ale to
wystarczy. Wróćmy teraz do naszej teraźniejszości. Ponowne
połączenie dwóch połówek Ego jest możliwe tylko wtedy, gdy
bliźniacze dusze, męska i żeńska, pomyślnie przejdą decydujący
test, obie staną się doskonałe i ostatecznie osiągną ten sam
poziom. To jest małżeństwo zawarte w niebie. A wtedy myśli, wola
i działania tej dwójki stają się takie same i wszystko dzieje się
dla nich w tym samym czasie, ponieważ dwa różne ego – żeńskie,
reprezentujące aspekt negatywny i męskie, niosące pozytyw – są
zjednoczone. Łącząc swoje potencjały w jeden, zdobywają Ducha,
czyli JESTEM, który zawsze pozostawał niepodzielny i jednakowo
oświecony każdą duszę z pary. W ten sposób następuje ich
ostateczne spotkanie.
Zatem
Firis stała się mną, żyjącym, istniejącym, immanentnym i razem
przekazujemy to przesłanie. Ona jest mną, ale jednocześnie – o
tajemnicza prawdo! - pozostaje sobą. Jestem nią, ale też pozostaję
sobą. Ja mówię i ona mówi; – mówi, a ja to mówię. Jesteśmy
jedną istotą, jednym duchem, androgynem. Jesteśmy doskonali, ale
nie tak doskonali jak nasz Ojciec, ponieważ jest On doskonałą
Istotą Bezwarunkową, ale nasza doskonałość jest tylko częściowo
taka, ponieważ wszyscy jesteśmy od Boga, a On nie jest przez nas
stworzony.
Oczywiście
można osiągnąć doskonałość pod każdym względem, z wyjątkiem
doskonałości Całości. Dzieje się tak dlatego, że wszyscy
jesteśmy tylko częściami Ojca, a zatem wiecznie zjednoczeni z Nim,
który jest sumą wszystkich części, i to przyciąga nas do
poruszającej się do przodu Istoty. Nieustannie przyciągają nas
inne cząstki, zarówno równe, jak i mniejsze. Każda część
nieustannie dąży do całości, aby uniknąć śmierci, z wyjątkiem
przypadków, gdy rzuca wyzwanie i zaprzecza swojej zależności od
niej. Im doskonalsza cząstka, tym silniejsze jest jej przyciąganie
do całości, gdyż doskonałość całości zależy od każdej jej
części.
Nie
ma śmierci, są zmiany. Osobowość może zaniknąć, grzeszna dusza
może zginąć, a ona sama i jej czyny mogą zostać zniszczone, ale
Duch od Ojca nie umiera. Jeśli Twoja dusza nie uzyska życia
wiecznego, jeśli nie zobaczysz swojej duszy w wyniku rozwoju wielu
wieków, gdyż zatraciła się ona w drugiej śmierci, to Tobie,
Duchu - synu naszego Ojca, przeznaczone jest stworzyć nową duszę,
aby ją ofiarować jako godny dar Panu, a potem ją ujarzmić,
podporządkować swą duszę, zjednoczyć ją z Bogiem przez Ducha
Chrystusa, uznając, że pochodzi ona od Niego, jest Mu dana przez
Boga i ma służyć Stwórcy . Jeśli sprawisz, że twoja dusza
będzie ci poddana w Jego służbie, będziesz ją mieć na zawsze.
Ale jeśli sam będziesz jej służył, stracisz ją i będziesz
musiał wskrzesić inną duszę, co zajmie miliardy lat.
Czy
chcesz podążać wskazaną przeze mnie Drogą, która prowadzi do
Królestwa? Jeśli chcesz rozpocząć badania okultystyczne, zaufaj
sobie, w przeciwnym razie zamieni się to w labirynt pełen pułapek
dla twoich stóp. Lepiej unikać Tajemnej Mądrości, niż ponieść
porażkę, gdyż wąska jest brama i wąska ścieżka prowadząca do
Bycia i tylko nieliczni ją znajdują.
Teraz
mnie rozumiesz? Dobre drzewo nie może wydawać złych owoców; tylko
złe drzewo je rodzi. Czy zetniesz mnie i w ogień wrzucisz, który
świadczy o Duchu? Czas jest krótki. Pokój niech będzie z tobą.
Koniec
POSŁOWO
AUTORA
Przyjaciele,
minęło trzynaście lat, odkąd podyktowałem tę książkę. Celowo
opóźniłem jego publikację, aby ówczesne wypowiedzi nabrały
wagi, dzięki spełnieniu się wielu przewidywań, które
znaleźliście pod tą przykrywką, przewidywań, które wówczas
absolutnie niczym się nie potwierdziły, a ponadto uznano za przez
naukę za chimerę. Proroctwo byłoby niemożliwe w bezbożnej
przestrzeni i gdyby wibracja nie była prawem, żaden umysł nie
mógłby dostroić się do Stwórcy ani któregokolwiek z Jego sług.
Każda żywa istota służy stworzeniu bezpośrednio po niej.
Dzisiejszy dzień świadczy o wierze tych, którzy przyjęli moje
słowa i zdobyli wiedzę. Wiele przepowiedni się spełniło, inne
się spełnią. Tak więc w dzisiejszy Dzień, w połowie ostatniego
roku stulecia, przynoszę...
WSPANIAŁY
KAMIEŃ
Często
mówiłem, że Ameryka to powrót Atlantydy i wiele powiedziano, choć
ogólnie, o narodzinach, wzroście i upadku jej starożytnego
prototypu. Zasugerowałem tu i ówdzie, bardziej w sposób
dorozumiany niż przez bezpośrednie stwierdzenie, że skoro Ameryka
stanie się potęgą większą niż Atl, ponieważ jest Atl, która
powróciła na wyższy poziom, będzie musiała zarówno przetrwać
katastrofy, jak i przywrócić dawną chwałę zatopiony kontynent.
Kara nałożona na Posejdonię była ostatecznym wyrokiem tamtej
epoki. Wiek za stuleciem mijał w magicznej procesji Czasu, odkąd
słońce spojrzało w dół na przestrzeń wód oceanu w dole, gdzie
zaledwie dwa dni wcześniej znajdował się królewski kontynent
wyspowy. Nowy cykl dobiega końca, wybiła jego ostatnia godzina.
Wszystko, co niedoskonałe, w ostatnim Dniu Szóstym powróciło, by
usłyszeć wielki, wyważony i nieubłagany werdykt wydany przez
jedynego sędziego – Prawdę. Nie pozostanie żadna plama ani
skaza. I niczego nie można naprawić, aby uniknąć kary karmicznej,
ponieważ czas minie i zostanie nałożona jego pieczęć. Wielka
Karma bezbłędnie prowadzi każdego grzesznika z powrotem do
poziomu, który osiągnął, gdzie niespokojne siły zwierzęce
przejmują kontrolę nad zasadą ludzką. A dla tych, którzy
stracili władzę nad swoim niższym ja w szóstym cyklu, nie będzie
miejsca w siódmym. W końcowych latach odchodzącego cyklu ktoś
zostawia żonę na łasce losu, co oznacza, że odrzuca swoje
prawo do narodzin w New Age. Inny, przez słabość woli, próbuje
utopić swój smutek w winie, ale zatapia zdobycze swojej duszy.
Kobieta łamie przysięgę małżeńską, a bramy New Age zatrzasną
się przed nią. Złodziej kradnie i co? Kradnąc własną nagrodę.
Ktoś odbiera życie swojemu sąsiadowi i wymazuje jego nazwisko z
list „Dzisiaj”. Inny ślubuje dotrzymać ślubowania, ale je
łamie i gdy grób pochłonie jego fizyczne ciało, nie obudzi się w
Nowym Dniu, bo brakuje mu woli życia. Człowieka pochowano z
najwyższymi honorami, lecz za życia bezdusznie powiększał swoje
konto bankowe, okradając sąsiadów, a jego nagrobek, który był
wart więcej niż złoto, góruje nad jego doczesnymi szczątkami i
martwymi nadziejami zmartwychwstania. Sprzedała ciało, sprzedawca i
kupujący to podłe towarzystwo w lochach Dnia Wczorajszego, nie
wyjdą na światło Dnia Dzisiejszego, dopóki nie minie niezmierzona
liczba cykli i uwolnili swoich mieszkańców. Rzuciliśmy jedynie
okiem na Zakończone Dokumenty. Teraz przewróćmy stronę. To nie są
dzieła miłości; miłość i ci, którzy ją dają, żyją
wiecznie. Ktoś uśmiechał się, gdy uśmiech był równoznaczny z
bohaterstwem, i dodawał otuchy słabym duszom. Niektórzy odwiedzali
chorych i więźniów. Ktoś dał ubrania zmarzniętemu
podróżnikowi.Ktoś oddał połowę ostatniego kawałka chleba nawet
głodnemu psu. Zaprawdę, oni wszyscy zostaną nagrodzeni w Dniu
świtu! Źli ludzie nie są źli we wszystkim, tak jak dobrzy ludzie
nie są dobrzy we wszystkim. Ten, który wiódł haniebne życie, ale
zawsze w głębi serca trzymał nadzieję na najlepsze, modląc się
o śmierć jako wyzwolenie,
„Patrząc
za zasłonę minionych haniebnych lat, Do odległych szczytów, gdzie
migocze górskie światło”
–
zaprawdę, tacy zostaną
ukarani, ale odrodzą się w chwale Dnia Dzisiejszego. Kara jest
wyczerpująca, wymagająca i powolna. Prowadzi ich Wielka Karma, jak
prowadzi wszystkich innych.
Przez
wiele, wiele lat proroctwa przedstawiały koniec Wieku jako czas
smutku, przedstawiając straszliwe sceny śmiertelnego horroru. Czy
mam powiedzieć, że te przewidywania się nie spełnią? Czy Księga
Apokalipsy jest pustą alegorią? Ach, gdyby tak było! Ale tak jak
epokę Posejdonii nawiedziła poważna choroba, tak i ta, która
właśnie minęła. Czy Amerykę i resztę świata spotka to samo
nieszczęście? Niestety, co gorsza, śmierć grozi nie z powodu
wody, ale ognia. Czy całe życie zostanie zniszczone, pozostawiając
planetę w ruinie? Nieszczęścia będą spadać, dopóki ludzie nie
osiągną całkowitego posłuszeństwa i harmonii z boskim prawem;
Słowa nie są w stanie opisać strasznych scen. Oto przesłanie
końca wieku:
Wybiła
godzina. I nie ma tu żadnej tajemnicy, żadnej nadprzyrodzonej kary,
żadnej kary nałożonej przez krnąbrnego, obrażonego, osobowego
Boga, nic w stylu „człowiek proponuje, Bóg rozporządza”.
Wszystko zależy tylko od działań człowieka. Ten sam zgubił drogę
i niosąc w sobie boską naturę, którą powinien był szanować i
pielęgnować, zastępując ją kultem swojego niższego ja i mamony,
porzucił Miłość, pozwalając rządzić okrucieństwu, pożądaniu,
chciwości i zbuntowanej zwierzęcej zmysłowości jego życie.
Człowiek jest swoim własnym sędzią i katem. Człowiek jest
stemplem, wszechświat jest odciskiem. Natura jest stworzona na obraz
człowieka, a nie odwrotnie. On, istota posiadająca wolną wolę,
sprawia, że manifestacja wszystkich przyszłych katastrof jest
nieunikniona. Będzie musiał ponieść konsekwencje Dnia Sądu; co
zasiał, to i żąć będzie. O człowieku, który zapomniałeś o
Miłości, Miłosierdziu, Sprawiedliwości, który kultywowałeś
Nienawiść, Okrucieństwo, którego zatwardziałość serca
spowodowała i powoduje cierpienie niezliczonych milionów ludzi, czy
to możliwe, że byłeś tak ślepy, że nie widziałeś napisu na
ścianie ? Niestety, tak jest! Duch egoizmu, chciwości i
bezwzględnej zachłanności jest wściekły. Jego ręka kieruje
pociągami i parowcami, puka w klawisz telegrafu, kontroluje centrale
telefoniczne, kpi z wolności słowa, pozwala drukować tylko to, co
zadowala właściciela; każde ludzkie przedsięwzięcie, cała
polityka krajowa i organizacje międzynarodowe, a nawet kościoły
stały się posłusznymi wasalami niższego ja. Co dalej? Jego zły
wpływ zagraża ze wszystkich stron, a rasa ludzka i wszystkie niższe
stworzenia stają się ofiarami. Murarze pracujący przy wysokim
murze krzyczą, gdy spada cegła: „Uważaj. Nie stój pod ścianą.”
Tak,
odsuń się! Świat upada. Nie gromadź więcej przestępstw rasowych
i osobistych wymagających pokuty; Projekt ustawy przedstawiony przez
Wielką Karmę jest już tak zastraszająco duży, że nie warto
dokładać do niego nowych długów i ciągnąć go w nieskończoność.
Gniew mężczyzn i kobiet, chłopców i dziewcząt, wolnych jedynie w
słowach, którym grozi śmierć głodowa, jest wściekły. Oni –
głodni, zmarznięci, na wpół ubrani, bezdomni – nie mogą
znaleźć pracy, choć bardzo jej szukają, bo ich rywalem jest
bezduszna machina korporacji i monopoli, eksploatująca zaufanie
ludzi. Ten nieludzki obraz jest regułą, a nie wyjątkiem. I wiesz
to wszystko na pewno. Nie donoszę niczego nowego, a wszystkie
przerażające fakty wcale nie są przesadzone. Podobnie, choć w
znacznie mniejszym stopniu, charakterystyczny był koniec każdej
epoki; podobnie było w Posejdonii i dlatego powtarza się i teraz.
Ale odtąd tak nie będzie, gdyż TUTAJ JEST PODZIAŁ ŚCIEŻKI.
Posejdonia powróciła, podobnie jak ci, którzy należą do Szóstej
Ery. A kiedy nadejdzie czas, Żniwiarz będzie żął w ogniu i nie
będzie miejsca, w którym ci, którzy nie zmienili swoich serc,
mogliby zostać fizycznie ocaleni. Czas zostanie skrócony i żadne
ciało nie zostanie ocalone! Uważaj! Ryk ruchu uzbrojonych
wojowników musi zastąpić grzmoty czasów. Nie ma sposobu, aby
zapobiec nadchodzącej zemście (choć może się wydawać, że
trwała ona zbyt długo, ponieważ wyjaśniono jej przyczyny. Jest
już za późno, aby próbować złagodzić skutki błędnego
prowadzenia ducha, który teraz podnosi przyłbicę) Krótka, ale
gorąca bitwa, wierzenia tonące we krwi, już malujące horyzont na
czerwono Wyćwiczone wojska, miliony ludzi w czynnej armii i w
rezerwie, którzy teraz biorą udział w bitwie, pojmani przez
gorączkę wojenną. poddadzą się i przez stosunkowo długi czas
znajdą się razem z bliskimi, zdeptani po piętach i zmiażdżeni
uciskiem zorganizowanego Kapitału, który będąc sam w sobie
naturalnym owocem egoizmu, nie jest niczym innym jak buntowniczym
zwierzęca zasada, która pozwala nielicznym stać się panami wielu
ludzi, zaprzeczając danemu przez Boga przykazaniu, że wszyscy są
stworzeni wolni i równi, przekręcając to przykazanie tak, że
wydaje się to wielkim kłamstwem. Wkrótce miliony z nich również.
wyszkoleni żołnierze powstaną przeciwko widocznemu wrogowi -
bogaci i potężni, którzy w rzeczywistości nie są bardziej winni
tego, co się dzieje, niż ich przeciwnicy, ale tylko ta okrutna Siła
zła, która jest osadzona w każdym ludzkim przedsięwzięciu. Wtedy
ich siły rozpadną się na formacje, które nie przestrzegają praw,
decydując się na zaspokojenie swoich dążeń, a każdy samolubny
zbroi się przeciwko swoim sąsiadom. A wtedy ukryta nienawiść,
dzikość i egoizm, narosły przez wieki egoizm, kontrolowany przez
nieokiełznaną zwierzęcą naturę, wybuchnie burzą niespotykaną
dotąd na Ziemi. Nie, nic takiego nie wydarzyło się przez wszystkie
stulecia, które omawiam, przez wszystkie stulecia zapomniane przez
wiele tysiącleci. Ta pozbawiona miłości
walka będzie początkiem faktu, że w naturalnym biegu rzeczy tylko
nieliczni pozostaną przy życiu. W wyniku tej walki zaraza, jakiej
nigdy wcześniej nie było, wkrótce i mocno spadnie na ludzi,
ogarnie całą planetę i w tamtych czasach nie będzie
wystarczającej liczby ludzi, aby grzebać zmarłych, dopóki to zło
nie przeminie, bo będzie tysiące razy więcej zabitych z powodu
chorób niż tych, którzy polegli w brutalnych wojnach. Wszystko to
stanie się dlatego, że miłość, która powinna uszlachetniać i
zmiękczać ludzkie serca, na koniec cyklu wyschnie i przerodzi się
w autoironię, pozostawiając jedynie nieliczne oazy, nieliczne i
niemające ze sobą żadnego związku. Natura podąża za
człowiekiem. Wody na ziemi wyschną, deszcze ustaną, cyklony
przetoczą się przez planetę, wystąpią trzęsienia ziemi, jakie
nigdy wcześniej nie miały miejsca w całej historii ludzkości.
Tak, to wszystko przypomina mi Posejdonię. A wszystko stanie się z
przyczyn naturalnych - zgodnie z egoizmem, pożądliwością,
chciwością, złośliwością i ogólną deprawacją Wzoru. Podczas
gdy palą się w ludzkiej piersi, powietrze, suche i nienasycone
wilgocią, pod szkarłatnym niebem wygeneruje ciepło słoneczne, tak
okrutne, jakiego nie znano nigdy w całej historii Ziemi. Wyschniętą
planetę niczym kocioł zasypią góry ludzkich zwłok, ludzie nie
będą już mieli czasu na choroby. Tak, nie będą chcieli
widzieć proroczych słów wciąż migoczących na ścianie, choć
pisanych dla minionych czasów. Więc odwróć się i przeczytaj,
zanim zada ostateczny cios.
Rzeczywiście,
tak jest. Jeden po drugim, przez lata, wypełniały się wszystkie
znaki końca Wieku, z wyjątkiem jednego. Ale to dopiero początek
boleści, gdyż Duch Wolności wciąż żyje tu i ówdzie w piersiach
tych, którzy kochali swoich bliźnich. Duch ten przyodział się w
uroczyste fałdy Gwiazd i Pasków i ogłosił nieśmiertelną
deklarację równości ludzi, dając każdemu tę samą wolność, do
której rościli sobie prawo Amerykanie. Ale teraz Wizja Świata jest
gęsto otoczona przez wojsko, a ostatnią lukę wypełniają
żołnierze w niebieskich mundurach, którzy zakuwają w kajdany
mamonów handlowych innych ludzi żyjących na tropikalnych wyspach.
Niestety, gwiaździsta flaga opadła smutno nad wrodzonym prawem do
wolności, sprzedanym za gulasz z soczewicy. Moi ludzie, och, moi
ludzie! Co siejesz, to zbierasz. Wizja Świata Duchowego jest
zasłonięta przez chmury pyłu z obozów wojskowych; nie widać
nawet przebłysku jego blasku. Wtedy nadejdzie koniec.
Czy
w czasach odkupienia muszą cierpieć ci, którzy naprawdę nie mieli
zamiaru zła? Ach, nie miał na myśli nic złego. W każdym życiu,
czy to wierzącego, ateisty, czy po prostu ignoranta we wszystkich
naukach i wierzeniach, przychodzi taki czas, kiedy najskrytszy duch
błaga duszę, aby wzniosła się wyżej. Błaga raz za razem, dopóki
pozostaje choćby najmniejsza nadzieja.
Wyrzeczenie
się siebie oznacza wyrzeczenie się swojego niższego, zwierzęcego
ja. U człowieka pogarsza się całe zwierzę. Żadna hiena nie jest
tak zdradliwa, żaden tygrys nie jest tak okrutny, żaden dzik nie
jest tak głupi, żadna fretka nie powoduje takiego zniszczenia.
Żadne zwierzę żadnego rodzaju nie może osiągnąć takiej pełni
cech swojej natury jak człowiek, który cierpi, ponieważ wszystkie
te zwierzęce cechy buntują się w nim, a dzieje się tak dlatego,
że jego ludzka dusza jest zniewolona przez zwierzę.
Natura
zwierzęca to po prostu niekontrolowana siła, żyjąca w ciele lub
poza nim. Pod przewodnictwem, pod kontrolą woli przestaje być
zwierzęciem. Ale poddając się temu przywództwu, musi wyrzec się
nieposłuszeństwa zasadom, nieposłuszeństwa, które nigdy nie jest
przyjemne, a często bolesne. To zawsze jest poświęcenie.
A
teraz powiem zdecydowanie bardziej niż kiedykolwiek. Siódmy cykl
jest cyklem Ducha. Aby istnieć w dzisiejszych czasach, potrzebny
jest duchowy wzrok i słuch, a wszystkie zmysły muszą być
wyostrzone. Musimy przestać wpływać na przyrodę za pomocą
prymitywnych środków. Podobnie jak w przypadku Hesperusa, wpływ
ten powinni wywierać ci, którzy posługując się Krzyżem w każdym
działaniu swego życia, nie zejdą z kursu ani w prawo, ani w lewo,
nigdy, w żadnej małej czy dużej sprawie, nie sprawią, że błąd,
wiedząc, że nawet gdy dobro nadejdzie, może przynieść jedynie
ból i karę. Nikt, kto czyni zło, ostatecznie nie zostanie
zgubiony, ponieważ Bóg jest ostrożnym zarządcą. Stale i
bezwarunkowo przekształca wszystko od niskiego do wysokiego.
Niektórzy będą musieli znieść cios odpłacającej
sprawiedliwości Wielkiej Karmy, większość będzie musiała
doświadczyć ognia transformacji w takim czy innym stopniu.
A
potem nadejdą czasy, kiedy wszystko stanie się nowe. Pomyśl o tym,
co się wtedy stanie? Czy cały świat nie stanie się tak piękny,
jak zawsze marzyłeś? To prawda, że populacja świata nie
będzie tak duża, jak sobie wyobrażają ci, którzy prognozują na
podstawie spisów powszechnych. Tam, gdzie żyły tysiące, będą
żyć dziesiątki. Wielkość i moc nie zależą od ilości.
Pamiętacie armię saldyjską i Raya Ernona: kto miał większą
władzę – on czy te nieszczęsne wojska? Ale ani jedna dusza nie
zostanie zgubiona, Bóg ma miejsce dla każdego.
Wszystko
zmieni się z niskiego na wysokie. Nadchodzące lata będą okryte
światłem chwały - Wielcy, wolni Ludzie chwały. Przepowiedział to
święty, mędrzec, prorok, poeta, I śpiewano majestatyczny obraz
tego świtu. Nad Morzem Przyszłości, którego brzeg zalewają
promienie, Nie będę musiał przed nikim zginać kolan, Jak równy
człowiek stanie się wśród świętych. Obudź się, duszo moja,
odrzuciwszy lęki i wątpliwości, Spójrz na magiczną twarz
poranka, Posłuchaj piosenki, słodkiej i cudownej, Pochodzący z
odległych złotych dni. Oto hymn uroczystej Wolności, Majestatyczna
pieśń nadchodzącego Ludu.
Notatki
-
Jest oczywiste, że już w czasach Atlantydy wąż miał święte
znaczenie, które jest zachowane we wszystkich współczesnych
religiach. Ognisty Wąż (lub Smok) symbolizuje w tradycji
okultystycznej manifestację Jedynego Boga w Materii. W starożytności
ten wzniosły symbol nigdy nie był kojarzony ze złem, lecz
reprezentował mądrość i poświęcenie. To właśnie od greckiego
słowa ofice (biuro) – wąż, wąż – pochodzą słowa ophite –
wtajemniczony i neofita – niewtajemniczony, poszukujący inicjacji.
Wąż kąsający swój podwójny ogon jest symbolem nieskończonej
wieczności, cyklicznego i spiralnego rozwoju Wszechświata.
Notatka
-
Do czasu podboju kontynentu amerykańskiego przez Hiszpanów głównymi
mieszkańcami Płaskowyżu Meksykańskiego byli Aztekowie Astequipt,
czyli ludzie z Aztlanu lub Atlanu - kraju Atl. Według badaczy
starożytnych kultur Ameryki Łacińskiej słowo to nie ma
pochodzenia europejskiego, ale lokalnego. Notatka uliczka
-
Tz. Devakhan (sanskryt) „siedziba bogów”. Stan pośredni
pomiędzy dwoma ziemskimi życiami, w który wchodzi Ego
(atma-buddhi-manas, czyli Trójca przemieniona w Jedno) po
oddzieleniu się od kama rupy i rozpuszczeniu niższych zasad na
ziemi. H.P. Blavatsky, „Słownik teozoficzny”, 22 „Kula”,
1999
-
Ponieważ w impulsie generatywnym rzecz stworzona oddala się od
Stwórcy, to patrząc wstecz widzi kamienie milowe swojego postępu,
czyli coraz większe oddzielenie od Źródła. Im bardziej rzecz
stworzona jest oddalona od Stwórcy, tym bardziej rozszerza się pole
(Materia), w którym objawia się rzecz stworzona, gdyż oddalający
się element w rzeczy stworzonej generuje coraz więcej obiektów,
czyli innymi słowy, więcej jej przejawów , bardziej materialne
obiekty pomiędzy sobą a swoim Źródłem. Dopiero gdy spojrzymy
wstecz na te przejawy dane nam w formie doznań, na te myślokształty
Boga, dostrzegamy materię. Ki
-
Philos mówi: „Wibracje Jedynej Substancji są nadal widoczne na
poziomie znacznie powyżej granic zakresu fioletu, gdzie światło
zwykle staje się niewidoczne. Tak jak struna harfy reaguje
synchronicznie na dźwięk niskiego C granego na innej harfie, tak
będzie reagować na każde C w całym rejestrze, niezależnie od
tego, czy jest niskie, średnie czy wysokie. Śmiertelne Światło
Nieugaszalne, zwane w Atla - Maxine i jako „Vis Mortuus ( Moc
Śmierci), według Cuonga.
-
Z greckiego „odov” to ścieżka, droga, przejście lub przejście
tej siły, która jest wytwarzana przez różne mniejsze siły lub
pośredników, takich jak magnesy, działania chemiczne lub życiowe,
ciepło, światło itp. Nazywa się ją również siłą odyczną i
uważa się ją za niezależną, obiektywnie istniejącą siłę
zawartą zarówno w człowieku, jak i w przyrodzie. W Tajemnej
doktrynie Bławatska pisze: „Pierwotna esencja elektryczna
elektryzuje się, tworząc życie i dzieli pierwotną substancję,
czyli materię pregenetyczną, na atomy, które same są źródłem
wszelkiego życia i świadomości. Istnieje uniwersalny czynnik,
unikalny dla wszystkich form i życia, zwany Od, Ob i Aur, aktywny i
pasywny, jak dzień i noc; jest to główne światło w Stworzeniu
lub, mówiąc naukowo, Elektryczność i Życie. Od to czyste,
życiodajne światło, czyli płyn magnetyczny. Och, posłaniec
śmierci używany przez czarowników to niszczycielski, szkodliwy
płyn. Aura jest syntezą obu, Światło Astralne... Od to także
tybetańskie słowo oznaczające światło, przejrzystość, blask.
Oznacza to także „niebo” w sensie okultystycznym… Blavatsky,
„The Secret Doctrine”, tom 2, zwrotka 3.7.) Zgodnie z Naukami
Wniebowstąpionych Mistrzów obecnie duża liczba dusz wcielonych w
Atlantydę inkarnowała w USA, szczególnie na wybrzeżu Kalifornii,
m.in. w celu zrównoważenia karmy, którą stworzyły na
Atlantydzie.
